Yıldızları Sayan Tavşan

Pamuk, çayırın kenarındaki yaşlı meşe ağacının dibinde, yosun kadar yumuşak bir yuvada yaşayan küçük, bembeyaz bir tavşandı. Gündüzleri kardeşleriyle sekerek oynar, taze yonca toplar, kelebeklerin peşinden koşardı. Ama akşam olup gökyüzü lacivert bir örtüye dönüşünce, Pamuk'un en sevdiği iş başlardı: yıldızları saymak.

"Bir... iki... üç..." diye başlardı Pamuk, minik patisini havaya kaldırıp. Annesi onu yumuşacık kulaklarından öper, "Sayarken üşüme, minik yıldızcım," derdi. Pamuk battaniyesine sarınır, burnunu gökyüzüne çevirir ve saymaya devam ederdi. Kırklara geldiğinde göz kapakları ağırlaşır, ellilere hiç varamadan uykuya dalardı.

Bir akşam Pamuk çok tuhaf bir şey fark etti. Her gece saydığı yıldızlardan biri, hem de en parlak olanı, yerinde yoktu. "Olamaz!" dedi Pamuk. "Dün tam kırk yedi yıldız vardı. Bugün kırk altı tane var!"

Pamuk merakla çayıra çıktı. Ay, gümüş ışığıyla patikayı aydınlatıyordu. Derenin kıyısına geldiğinde küçük bir parıltı gördü. Suyun içinde, minicik bir yıldız usulca ışıldıyor, ışığı gittikçe soluyordu.

"Sen gökyüzünden mi düştün?" diye sordu Pamuk kibarca. Yıldız utangaç bir sesle cevap verdi: "Bulutların üzerinde uyuyakalmışım. Dönmeye çalışırken ayağım kaydı. Şimdi evime nasıl çıkacağımı bilmiyorum."

Pamuk düşündü, düşündü... Sonra gülümsedi. "Ben her gece yıldızları sayarım," dedi. "Saydığım her yıldız biraz daha parlar, buna eminim. Belki seni de sayarsam ışığın güçlenir ve yukarı süzülebilirsin."

Pamuk derenin kıyısına oturdu, gözlerini kıstı ve saymaya başladı: "Bir..." Yıldız hafifçe parladı. "İki..." Işığı biraz daha büyüdü. "Üç..." Yıldız sudan yavaşça havalandı, bir ateşböceği gibi süzülmeye başladı.

Pamuk saydıkça yıldız yükseldi; meşe ağacının dallarını geçti, tepelerin üzerinden kaydı ve sonunda gökyüzündeki yerine, tam da o boş köşeye yerleşti. Oradan Pamuk'a minnettar bir göz kırptı.

Pamuk yuvasına döndüğünde annesi onu bekliyordu. "Bu gece yıldızlar ne kadar da parlak," dedi annesi. Pamuk gülümsedi ama sırrını söylemedi. Battaniyesine sarındı, kocaman esnedi ve son bir kez gökyüzüne baktı: "Kırk yedi," diye fısıldadı mutlulukla. "Hepsi tamam."

O geceden sonra Pamuk her akşam yıldızları saymaya devam etti. Ve derler ki, gökyüzüne dikkatle bakıp usulca sayarsanız, en parlak yıldız size de göz kırpar. Çünkü o yıldız, kendisini evine uğurlayan küçük tavşanı ve yıldızları sayarak uykuya dalan bütün çocukları çok sever.

Pamuk gözlerini kapattı. Çayır sessizdi, dere usul usul şarkısını söylüyordu, yıldızlar nöbetteydi. Ve küçük tavşan, kırk yedi yıldızın yumuşak ışığı altında, derin ve tatlı bir uykuya daldı. İyi geceler, Pamuk. İyi geceler, yıldızlar.