Cesur Küçük Kirpi

Fındık, ormanın kuytusunda, kuru yapraklardan yapılmış sıcacık bir yuvada yaşayan küçük bir kirpiydi. Sırtındaki dikenler henüz yumuşacıktı, gözleri kestane gibi pırıl pırıldı. Fındık gündüzleri çok cesurdu; ama akşam karanlık çökünce burnunu yaprakların altına saklar, "Karanlık çok kocaman," diye fısıldardı.

Bir akşam annesi ona dedi ki: "Fındık'ım, büyükannen sana böğürtlen reçeli yapmış. Kozalak ağacının oradaki evine gidip alır mısın? Yol kısacık, ay da pırıl pırıl." Fındık'ın yüreği pıt pıt etti. Büyükannesinin reçelini çok severdi ama yol... yol karanlıktı.

Fındık derin bir nefes aldı. "Cesur olmak, hiç korkmamak değildir," derdi annesi hep. "Cesur olmak, korksan da bir adım atabilmektir." Fındık minik patisini yuvadan dışarı uzattı ve ilk adımını attı.

İlk adımda bir yaprak hışırdadı. Fındık havaya zıpladı! Ama sonra baktı ki hışırdayan, rüzgarla dans eden kuru bir yapraktı sadece. "Merhaba yaprak," dedi Fındık, "beni korkuttun ama sana kızmadım." Yaprak süzülüp önüne kondu; sanki "kusura bakma" der gibiydi.

İkinci adımda karanlıkta bir çift göz parladı. Fındık dikenlerini kabarttı! Ama gözlerin sahibi, eski dostu ateşböceği Işıl'dı. "Nereye böyle, Fındık?" dedi Işıl. "Büyükanneme gidiyorum ama karanlık çok kocaman," dedi Fındık. Işıl güldü: "O zaman ben önden uçarım, sen ışığımı takip et."

Işıl önde, Fındık arkada yola koyuldular. Işıl'ın ışığı patikaya altın benekler serpiyordu. Fındık yürüdükçe fark etti ki karanlık aslında bomboş değildi; içinde cırcır böceklerinin şarkıları, hanımeli kokuları ve yıldız ışıkları vardı.

Derken yolun ortasında kocaman, karanlık bir gölge belirdi. Fındık durdu. Yüreği yine pıt pıt etti. Ama bu kez kaçmadı; Işıl'a sokuldu ve dikkatle baktı. Gölge... devrilmiş yaşlı bir kütüktü sadece. Üstelik içi mis kokulu mantarlarla doluydu.

"Görüyor musun?" dedi Işıl. "Karanlıkta her şey olduğundan büyük görünür. Ama yaklaşıp bakınca çoğu, gündüzden tanıdığın dostlardır." Fındık başını salladı ve kütüğün üzerinden cesurca tırmanıp geçti.

Sonunda büyükannesinin kapısına vardılar. Büyükanne kirpi, Fındık'ı görünce çok sevindi: "Benim cesur torunum! Bu saatte ta buraya mı geldin?" Fındık gururla gülümsedi: "Korktum ama geldim, büyükanne. Işıl da bana eşlik etti."

Büyükanne ikisine de böğürtlen reçeli ikram etti, Fındık'ın çantasına da bir kavanoz koydu. Dönüş yolu Fındık'a kapıdan bahçeye kadarmış gibi kısa geldi; çünkü artık karanlığın içindeki şarkıları duyuyor, kokuları tanıyor, gölgelerin sırrını biliyordu.

O gece Fındık yuvasına döndüğünde annesi onu sarıp sarmaladı. "Bugün bir adım attın," dedi annesi, "ve o adım seni büyüttü." Fındık kocaman esnedi, gözlerini kapattı. Uykuya dalarken dudaklarında küçücük bir gülümseme vardı. Çünkü artık biliyordu: korksan da bir adım atarsan, karanlık bile dostun olur. İyi geceler, cesur Fındık.