Deniz Feneri Bekçisi Martı
Deniz fenerinde yaşayan martı Sedef, fırtınalı bir gecede ışık sönünce küçük bir balıkçı teknesine bembeyaz kanatlarıyla yol gösterir.
Küçük bir kıyı kasabasının ucunda, kayalıkların üzerinde bembeyaz bir deniz feneri dururdu. Fenerin tepesinde, rüzgardan yıpranmış ama sapasağlam bir yuvada, Sedef adında bir martı yaşardı. Sedef kendine dünyanın en önemli görevini seçmişti: deniz feneri bekçisi Halil Amca'nın yardımcısı olmak.
Her akşam güneş denize turuncu bir yorgan gibi serilirken, Halil Amca fenerin merdivenlerini tıkır tıkır çıkar, kocaman lambayı yakardı. Sedef de fenerin balkonunda dikilir, kanatlarını arkasında kavuşturur, denizi gözlerdi. "Işık yanıyor, deniz sakin, gemiler güvende," diye rapor verirdi. Halil Amca gülerdi: "Sen olmasan bu fener ne yapardı, Sedef?"
Bir akşam gökyüzü kurşun rengine döndü. Rüzgar sertleşti, dalgalar kayalara köpük köpük vurmaya başladı. Sisli, puslu bir geceydi. Sedef balkondan baktı ve ta uzakta, minicik bir balıkçı teknesi gördü. Tekne, sisin içinde yolunu bulmaya çalışıyordu.
Tam o sırada bir terslik oldu: fenerin ışığı titredi, göz kırptı ve... söndü. "Halil Amca!" diye seslendi Sedef. Halil Amca lambanın başına koştu: "Fitil bitmiş. Yedeği aşağıda, depoda kalmış. Ben inip çıkana kadar zaman geçecek."
Sedef denize baktı. Tekne ışığı göremezse kayalıklara yaklaşabilirdi. Küçük martının yüreği hızlı hızlı attı; ama aklına bir fikir geldi. "Ben tekneye yol gösteririm!" dedi. "Ama Sedef, dışarıda fırtına var!" dedi Halil Amca. "Ben bu kıyının her taşını bilirim," dedi Sedef. "Rüzgar benim arkadaşımdır, bana yol verir."
Sedef kanatlarını açtı ve gecenin içine süzüldü. Rüzgar önce onu geriye itti; ama Sedef pes etmedi. Dalgaların üzerinde bir aşağı bir yukarı süzülerek tekneye ulaştı. Teknede yaşlı bir balıkçıyla torunu vardı. "Bu taraftan!" diye seslendi Sedef, bembeyaz kanatlarını sisin içinde bir bayrak gibi sallayarak.
Balıkçı, sisin içinde parlayan beyaz kanatları gördü. "Bak evladım," dedi torununa, "bir martı bize yol gösteriyor. Martılar kıyıyı herkesten iyi bilir." Tekne, Sedef'in peşinden usulca döndü; kayalıklardan uzaklaştı, güvenli koya doğru süzüldü.
Tam o sırada fenerin tepesinde ışık yeniden parladı — Halil Amca fitili değiştirmişti. Altın sarısı ışık sisi yardı, limanın yolunu gösterdi. Tekne, Sedef önde, ışık yukarıda, sapasağlam limana girdi.
Yaşlı balıkçı, Sedef'e şapkasını çıkarıp selam verdi: "Teşekkürler, küçük bekçi." Torunu da cebindeki simidin yarısını kayaların üzerine bıraktı. Sedef o gece hayatının en lezzetli simidini yedi.
Fırtına dindi, deniz duruldu, yıldızlar birer birer geri geldi. Halil Amca, Sedef'in tüylerini nazikçe okşadı: "Bu fenerin artık iki bekçisi var. Biri ışığı yakar, öteki yüreğiyle uçar."
Sedef yuvasına kıvrıldı. Aşağıda dalgalar kayalara ninni söylüyordu: hışşş... hışşş... Fenerin ışığı düzenli aralıklarla dönüyor, denizi usul usul tarıyordu. "Işık yanıyor, deniz sakin, gemiler güvende," diye mırıldandı Sedef son bir kez. Sonra gözlerini kapattı ve dalgaların ninnisiyle uykuya daldı. İyi geceler, küçük bekçi.
✦ ✦ ✦