Uykusu Kaçan Ay

Bir varmış bir yokmuş... Gökyüzünün ta yukarısında, yumuşak bulut yastıklarının arasında yaşayan koskoca bir Ay varmış. Ay'ın işi bütün gece dünyayı gümüş ışığıyla aydınlatmak, sabah olunca da bulutlardan yatağına uzanıp mışıl mışıl uyumakmış.

Ama bir sabah Ay yatağına uzanmış; dönmüş, sağına yatmış, soluna yatmış... uyku bir türlü gelmemiş. "Olamaz," demiş Ay, "bu gece bütün dünyayı aydınlatmam gerek. Uyumazsam ışığım solgun kalır, çocuklar pencerelerinden beni göremez."

Ay önce koyun saymayı denemiş. Ama gökyüzünde koyun olmadığı için bulutları saymış. Bulutlar o kadar yavaş yüzüyormuş ki Ay saymaktan sıkılmış. Sonra kendi kendine ninni söylemeyi denemiş; ama kendi sesi kendisine gıdıklanma gibi gelmiş, güleceği tutmuş.

"Böyle olmayacak," demiş Ay ve yardım istemeye karar vermiş. Önce Rüzgar'a seslenmiş: "Rüzgar kardeş, uykum kaçtı, ne yapsam?" Rüzgar nazikçe esmiş: "Ben uyuyamadığımda ağaçların arasında dolaşırım. Yapraklar bana fısıltıyla masal anlatır."

Ay ışığını süzüp aşağıya, koca bir çınar ağacına uzatmış. Yapraklar hışır hışır fısıldamış; ama Ay yaprakların dilinden anlamıyormuş. "Yine de teşekkürler," demiş, çünkü o fısıltı kulağına pek hoş gelmiş.

Sonra Deniz'e sormuş: "Deniz kardeş, sen nasıl uyursun?" Deniz dalgalarını usul usul sallamış: "Ben kendimi kıyıya bırakırım. Gel-git, gel-git... Sallana sallana uyurum." Ay bulut yatağında kendini hafifçe sallamış. Fena değilmiş doğrusu; ama uyku yine gelmemiş.

Tam umudunu kesecekken, aşağıdan incecik bir ses duymuş. Küçük bir kız, penceresinin kenarına oturmuş, oyuncak ayısına ninni söylüyormuş: "Dandini dandini dastana..." Sesi yumuşacıkmış; bir kuş tüyü kadar hafif, bir kandil simidi kadar sıcakmış.

Ay usulca yaklaşmış, ışığını kısmış ve dinlemiş. Ninni gökyüzüne yükselmiş, bulutlara dokunmuş, Ay'ın gümüş yanaklarını okşamış. Ay'ın göz kapakları yavaş yavaş ağırlaşmaya başlamış.

"Demek sırrı buymuş," diye mırıldanmış Ay. "Uyku, sayarak ya da zorlayarak gelmezmiş. Uyku, sevilen bir sesin yanında, güvende hissedince kendiliğinden gelirmiş."

Küçük kız ninnisini bitirip oyuncak ayısıyla yatağına girmiş. Ay da bulutlarını çenesine kadar çekmiş, kızın penceresine son bir kez gülümsemiş ve derin bir uykuya dalmış. O gece rüyasında, gümüş denizlerde yüzen ay balıkları görmüş.

Ertesi akşam Ay, gökyüzünde her zamankinden parlak yükselmiş. O günden beri, ne zaman bir çocuk yatağında ninni dinlese, Ay ışığını usulca o pencereye uzatırmış. "İyi uykular," dermiş sessizce, "beni uyutan ninni seni de uyutsun." Şimdi gözlerini kapat ve dinle; belki şu an ışığı senin perdende geziniyordur.